Σχολιάστε

Από μια αμυχή (λατρεία του κινήματος) στον κίνδυνο της γάγγραινας

ucranie nazisΑναδημοσιεύουμε εδώ σε μια δική μας πρόχειρη μετάφραση από την ιστοσελίδα του ISO αμερικάνικη οργάνωση (αδελφή οργάνωση της ΔΕΑ), ένα άρθρο σχετικά με τα πρόσφατα γεγονότα στην Ουκρανία και αντιπροσωπευτικό για τον τρόπο που τα αντιλαμβάνεται μια αριστερά χαρακτηριστική για τη φετιχοποίηση του αυθόρμητου και κάθε είδους κινηματισμού, τόσο εμμονική που δεν μπορεί ακόμα να συνειδητοποιήσει ότι το σημαντικό στα ουκρανικά γεγονότα δεν είναι μια μαζική κινητοποίηση που ρίχνει μια αυταρχική και διεφθαρμένη κυβέρνηση (αυτό άλλωστε είναι και το παραμύθι που πλασάρει σύσσωμη η δυτικοτραφής προπαγάνδα) αλλά μια πρωτοφανής φασιστική εξέγερση. Το τελευταίο για την ISO σχεδόν δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι μια γνήσια λαϊκή κινητοποίηση που η ηγεσία της υφαρπάζεται από τους φασίστες χωρίς αυτό να τους ανησυχεί ιδιαίτερα αφού οι φασίστες δεν θα μπορέσουν να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των εξεγερμένων. Σύμφωνα λοιπόν με αυτή τη λογική η συνειδητοποίηση των μαζών περνάει αναγκαστικά μέσα από μια φασιστική διακυβέρνηση ή έστω μες από μια νεοφιλελεύθερη διαχείριση από δεξιά ή ακροδεξιά κόμματα. Θα έλεγε κανείς ότι κατ’ αναλογία η συνειδητοποίηση του γερμανικού προλεταριάτου τη δεκαετία του 30 ή του ισπανικού λαού, θα πέρναγε αναγκαστικά μέσα από τη διάψευση των ελπίδων των υποστηρικτών του ναζιστικού ή του φραγκικού καθεστώτος; Είναι προφανές ότι οι σκέψεις αυτές είναι ένας χυδαίος μαρξισμός επιπέδου παιδικής χαράς όχι μόνο ανάξιος να εκπαιδεύσει μαχητές επαναστάτες αλλά και λογικούς ανθρώπους.

Τα φασιστικά συνθήματα πίσω από το πεσμένο άγαλμα του Λένιν δείχνουν ότι οι μάζες -όπως άλλωστε και οι πελάτες- έχουν πάντα δίκιο

Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς; Μια κινητοποίηση που σύμφωνα με τους συγγραφείς του άρθρου η ηγεσία της σχεδόν από την πρώτη στιγμή βρίσκεται στα χέρια της φιλοδυτικής συντηρητικής δεξιάς και της άκρας δεξιάς, οι συγκρούσεις και οι ομάδες αυτοάμυνας ελέγχονται πλήρως από τους νεοναζί οι οποίοι έχουν εκδιώξει οτιδήποτε αριστερό από την κινητοποίηση, και που η νίκη τους θα είναι απλά η συνέχεια μια προηγούμενης διαχείρισης υπέρ των ολιγαρχών, θα πρέπει να χαίρει και της υποστήριξής μας. Ελπίζοντας σε τι; Στο ότι ” η μνήμη του πώς μια μαζική αντίσταση ανάγκασε μια τυραννία σε πτώση θα συνεχίσει να βρίσκεται στο μυαλό των Ουκρανών”. Και στο ότι “Οι μάζες του λαού που συμμετείχαν στο κίνημα της Μαϊντάν δεν υπέμεναν μήνες καταυλισμών κατά τη διάρκεια ενός ψυχρού χειμώνα”. Το γιατί αυτές οι φοβερές μάζες λαού που υπέστησαν τα πάνδεινα για να διώξουν ένα τυραννικό καθεστώς, δεν τους ανησυχεί η ύπαρξη των φασιστών στην ηγεσία του κινήματος, δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα τους συγγραφείς του άρθρου. Αλήθεια κύριοι, γιατί αυτός ο λαός να καταλάβει αργότερα αφού τώρα δεν καταλαβαίνει τίποτα πέρα από τη μύτη του; Για ποια εμπειρία μιλάμε; Αυτές οι χώρες ζούνε μια απίστευτη καταστροφή εδώ και 25 χρόνια, με εναλλαγές τέτοιων κυβερνήσεων, γιατί δεν υπήρξε καμία συνειδητοποίηση από αυτές που μας λετε ότι θα δούμε από δω και μπρος στη βάση της εμπειρίας και των κακουχιών που θα υποστούν αυτές οι μάζες στο μέλλον; Μήπως απλά δεν δουλεύουν έτσι τα πράγματα;

Ξαφνικά προς το τέλος του άρθρου οι συγγραφείς του μας λένε για τον κίνδυνο της άκρας δεξιάς που δεν πρέπει να υποτιμηθεί. “Η απειλή της άκρας δεξιάς στην Ουκρανία δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Αλλά θα ήταν λάθος λόγω της παρουσίας τους να απορριφθεί ολόκληρο το κίνημα διαμαρτυρίας”. Προφανώς οι άνθρωποι απευθύνονται στο κοινό του CNN γιατί αλλιώς δεν εξηγείται ούτε το ύφος τους, ούτε σε ποιανών τις αυταπάτες απαντάνε. Να μην υποτιμηθεί η απειλή της άκρας δεξιάς. Φυσικά να μην υποτιμηθεί, αλλά μήπως την υποτιμάνε οι ίδιοι, όταν αμέσως δίνουν την απάντηση ότι δεν πρέπει εξαιτίας της άκρας δεξιά σαν υποτιμηθεί το κίνημα. Είναι σαν να λεει κανείς ότι δεν πρέπει να απορριφθεί το κίνημα του Αγίου Παντελεήμονα γιατί σ’ αυτό έχει παρουσία η άκρα δεξιά. Προφανώς πρόκειται για πονηρή θέση, σαν αυτά που λεει ο Φαήλος για να δώσει άφεση αμαρτιών και να προσεγγίσει το ποίμνιο της ΧΑ. Προφανώς και ένα τέτοιο κίνημα έχει άμεση σχέση με τν ηγεσία του. Τι νομίζουν οι συγγραφείς της ISO ότι είναι κάποιοι εργάτες ή φοιτητές που απεργούν και την ηγεσία την έχουν οι ρεφορμιστές γραφειοκράτες. Δεν καταλαβαίνουν ότι εδώ είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Εδώ μιλάμε για ένα κίνημα καθαρά εθνικιστικό , και  αντικομμουνιστικό ταυτόχρονα και αυτό δεν μπορεί να δικαιολογείται δήθεν γιατί αυτοί οι καημένοι άνθρωποι βλέπουν στον κομμουνισμό την καταπίεση ενός ολόκληρου λαού. Αυτά τα παραμυθάκια μετά από 25 χρόνια άγριου καπιταλισμού στην ανατολική Ευρώπη είναι μόνο για να γελάει κανείς. Είναι προφανές ότι τέτοια άρθρα, μπορούν να απαντούν σε ένα περιβάλλον δυτικόπληκτης πλύσης εγκεφάλου σε ανθρώπους που ο αντικομουνισμός τους δεν τους αφήνει να δουν πέρα από τη μύτη τους, και που δεν νιώθουν την παραμικρή οργή και αηδία βλέποντας τις φασιστικές συμμορίες να έχουν καταλάβει την εξουσία στα 3/4 της Ουκρανίας σκορπώντας τον τρόπο όχι στο διεφθαρμένο καθεστώς του Γιανουκόβιτς αλλά στο ρωσόφωνο πληθυσμό, στους εβραίους, στους κομμουνιστές, την αριστερά, την αναρχία και σε οποιαδήποτε εργατική συνδικαλιστική οργάνωση. Που όπως φαίνεται επί “τυραννίας” Γιανουκόβιτς μπορούσε τουλάχιστον να υπάρχει. Τώρα οι βουλευτές του Σβόμποντα ανακοινώνουν ανοιχτά στη βουλή ότι θα καταργήσουν τα ρώσικα σχολεία, θα αφαιρέσουν την υπηκοότητα από το ρωσόφωνο πληθυσμό και θα βγάλουν στην παρανομία την αριστερά. Μιλάμε για μια ξεκάθαρη φασιστική διακυβέρνησης και υπάρχουν αριστεροί που μας λένε -αναμασώντας την επιχειρηματολογία του Λευκού Οίκου- ότι δήθεν έπεσε μια στυγνή τυραννία.
Έχουμε μια αστική αντεπανάσταση και αντί αυτό να τους προβληματίζει, για να μην μιλήσουμε ότι θα έπρεπε να σημάνει συναγερμός για τη φασιστική νίκη (και όχι απλά απειλή) υπάρχουν αριστεροί που σχεδόν πανηγυρίζουν για τη μεγάλη νίκη της πτώση μιας “τυραννίας”.  Είναι προφανές ότι με αυτές τις απόψεις κανείς δεν θα βάραγε συναγερμό για το φασιστικό πραξικόπημα. Με αυτόν τον τρόπο οι φασίστες θα μπορούν να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους αντεπαναστατικό έργο στην Ουκρανία, παραδίδοντας το προλεταριάτο, αυτοί έστω που δέχεται αυτή την ταυτότητα (και όχι του “πολίτη” ή του “Ουκρανού”) στη σφαγή. Τέλος η ανάλυση αυτή χαρακτηριστική ενός οικονομισμού στα όρια σχεδόν της βλακείας. Κάθε “λαϊκή” κινητοποίηση είναι δικαιολογημένη αφού έχει κοινωνικές αιτίες, χωρίς να βλέπει κανένα πολιτικό πρόσημο αυτής της κινητοποίησης. Η ρατσιστική κινητοποίηση στον Αγ. Παντελεήμονα είναι κι αυτή υπαρκτές κοινωνικές αιτίες (υποβάθμιση της ζωής, ανεργία, κλπ) και ακριβώς πάνω σε αυτή τη βάση πολλοί βρίσκουν ένα λόγο να τη δικαιολογήσουν. Το ίδιο και την πολιτική συμπεριφορά των 400 χιλ. που ψηφίσαν τους έλληνες ναζί. Όσοι καθυστερημένοι από την ελληνική αριστερά έτρεξαν προς υποστήριξη του δύσμοιρου ελληνικού λαού που είναι μειονότητα στην πατρίδα του να στηρίξουν τις ρατσιστικές συμπεριφορές το έκαναν με ένα ανάλογο σκεπτικό. Αφού είναι εργάτες, άνεργοι, νεολαίοι, έχουν υπαρκτά προβλήματα, γιατί να τους αφήσουμε στους ναζί, και άλλες τέτοια δικαιολογίες. Στην πραγματικότητα είχαν ήδη ενστερνιστεί τις απόψεις των ρατσιστών. Δεν υπάρχει καμία λαϊκή κινητοποίηση χωρίς πολιτικό προσδιορισμό. Και η ιστορία μας έχει δείξει άπειρα παραδείγματα πληβείων να ενστερνίζονται τις πιο αντιδραστικές απόψεις και το πιο κλασσικό παράδειγμα είναι η ιστορία του φασισμού. Στην Ουκρανία έχουμε μια κινητοποίηση με όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Λουμπεν οργανωμένοι σε συμμορίες, με την υποστήριξη της φιλοδυτικής ολιγαρχίας, και την καθοδήγηση οργανώσεων με καθαρά ρατσιστικό και φασιστικό πρόγραμμα. Αυτή η κινητοποίηση έπρεπε από την πρώτη στιγμή να τσακιστεί. Ακόμα κι αν 50000 ακόμα και 100000 συγκεντρωνόντουσαν σε μια πλατεία και ούρλιαζαν κατά μιας κυβέρνησης κραδαίνοντας τουλάχιστον το 30% φασιστικά σύμβολα. Δεν μας ενδιαφέρουν τα νούμερα. Ας το καταλάβουν όλοι αυτό. Μας ενδιαφέρουν οι απόψεις που έχει ένα κίνημα. Οι άνθρωποι δεν είναι τόσο ηλίθιοι και τόσο άμυαλοι. Κάνουν συνειδητά τις επιλογές τους. Και ο φασισμός είναι μια συνειδητή επιλογή. Όσο η αριστερά συνεχίζει να αντιμετωπίζει τον κόσμο των φασιστών σαν άβουλα όντα που δήθεν έχουν παρασυρθεί, απλώς θα εξαπατά τον εαυτό της. όποιος υιοθετεί τις φασιστικές ιδέες το κάνει για να πατήσει πάνω στα πτώματα των πιο αδύναμων κομματιών της κοινωνίας ή ακόμα και των διπλανών του. Το κάνει για να ανέλθει ατομικά, για να πετύχει μια καλύτερη θέση σε μια κοινωνία απαρτχάιντ στην οποία οι κοινωνικοί διαχωρισμοί θα συνοδεύονται και από ένα σύστημα εκτεταμένων πολιτικών διακρίσεων και εξαιρέσεων. Ο φασισμός είναι η ιδεολογικοποίηση του κοινωνικού κανιβαλισμού. Ας μην μιλάμε για πλάνες και αποπροσανατολισμένους αλλά κατά βάθος καλούς ανθρώπους. ¨όταν έχει απέναντι σου έναν αντικομουνιστή ρατσιστή έτοιμο να σου ανοίξει το κεφάλι δεν ετοιμάζεσαι να πάς να του δώσεις την τελευταία σου προκήρυξη ούτε να του πουλήσεις την “Εργατική Αλληλεγγύη” ή την Εργατική αριστερά” μήπως και βάλει μυαλό. Ο συμμορίτης φασίστας δεν καταλαβαίνει από λόγια. Πολύ περισσότερο όταν χιλιάδες τέτοια καθάρματα έχουν καταλάβει το κέντρο μια μεγαλούπολης και τώρα πια την ίδια την εξουσία και μάλιστα κάτω από τις επευφημίες της δημοκρατικής ΕΕ και των ΗΠΑ του Ομπάμα. Αν αυτό δεν σημαίνει τίποτα για την ερωτευμένη με το αυθόρμητο και τις μάζες αριστερά, τότε είναι άξια της μοίρας της.
Ακολουθεί το κείμενο των Sean Larson και Alan Maass από την ιστοσελίδα της ISO, επαναλαμβάνουμε σε μια πρόχειρη μετάφραση που δεν αλλάζει όμως τίποτα από την ουσία του.

Κ.Μαραγκός

Ένας πολιτικός σεισμός χτύπησε την Ουκρανία

Πηγή: http://socialistworker.org

24 Φεβ 2014: Ο Sean Larson και ο Alan Maass  ενημερώνουν σχετικά με τις ημέρες βίας και ταραχών που οδήγησαν στην πτώση του προέδρου της Ουκρανίας – και αποκρυπτογραφούν τις δυνάμεις που μάχονται για να επιβάλουν την εξουσία τους.

A dense crowd of protesters fill the streets beyond a barricade in Kiev (Christiaan Triebert)φωτο Ένα πυκνό πλήθος των διαδηλωτών γεμίζουν τους δρόμους πέρα από ένα οδόφραγμα στο Κίεβο (Christiaan Triebert)

Ο ΟΥΚΡΑΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ Βίκτορ Γιανούκοβιτς φαίνεται να έχει εκδιωχθεί από την εξουσία μετά το μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας που έχει καταλάβει την Πλατεία Ανεξαρτησίας (Μαϊντάν) από το Νοέμβριο επιβιώνοντας από μια θανάσιμη καταστολή την περασμένη εβδομάδα. Σε λίγες μέρες, το διεφθαρμένο και αυταρχικό καθεστώς της χώρας συντρίφθηκε.
Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση στον Γιανούκοβιτς – κυριαρχείται από κέντροδεξιά, ακόμα και ακροδεξιά κόμματα, υποστηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και την κυβέρνηση των ΗΠΑ – κινείται γρήγορα για να εδραιώσει την εξουσία της, εν όψει των νέων εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για τον Μάιο. Ο στόχος τους είναι να αποτρέψουν κάθε περαιτέρω δράση από τα κάτω που θα μπορούσε να υπονομεύσει το αίτημά τους να μιλούν για την εξέγερση – και ότι θα μπορούσε να στοχεύσει την ελίτ της χώρας πέρα από τον Γιανούκοβιτς και το κυβερνών κόμμα του.
Σε αντίθεση με το σκοπό αυτό, ωστόσο, η κατάληψη της Μαϊντάν μεγάλωνε το Σαββατοκύριακο καθώς μάζες λαού πανηγύριζαν την είδηση ότι ο Γιανούκοβιτς είχε ήδη εγκαταλείψει την πρωτεύουσα αργά το βράδυ της Παρασκευής. Σε σκηνές που θυμίζουν εξεγέρσεις από το παρελθόν, διαδηλωτές επισκέπτονται την εγκαταλειφθείσα ιδιωτική περιουσία του Γιανούκοβιτς στο Κίεβο, που περιελάμβανε μια πολυτελή κατοικία, ζωολογικό κήπο και ένα προσεκτικά περιποιημένο γήπεδο του γκολφ.
Οι μάζες του λαού που συμμετείχαν στο κίνημα της Μαϊντάν δεν υπέμεναν μήνες καταυλισμών κατά τη διάρκεια ενός ψυχρού χειμώνα και επανειλημμένες επιθέσεις από τα ΜΑΤ του καθεστώτος, προκειμένου μια νέα πολιτική ηγεσία να αναλάβει την ευθύνη και να προεδρεύει με τις ίδιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που έχουν ρίξει στη φτωχια τους απλούς ανθρώπους. Ότι συμβαίνει τώρα, η μνήμη του πώς μια μαζική αντίσταση ανάγκασε μια τυραννία σε πτώση θα συνεχίσει να βρίσκεται στο μυαλό των Ουκρανών.
Παρ’ όλα αυτά, σε αυτό το σημείο, τα συντηρητικά, φιλοδυτικά κόμματα που έχουν την ηγεσία του κινήματος πιέζουν για τα δικά τους προνόμια.
Ως συνέπεια της αναταραχής την περασμένη εβδομάδα, η Γιούλια Τιμοσένκο, η φυλακισμένη ηγέτης της αντιπολίτευσης του Κόμματος Πατρίδα, απελευθερώθηκε από τη φυλακή. Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν μια συμπαθητική εικόνα της Τιμοσένκο, αδύναμη από την πολύχρονη παραμονή στη φυλακή να αγορεύει σε 50.000 ανθρώπους στη Μαϊντάν. Αλλά οι πιο ειλικρινείς αναφορές τόνισαν ότι πήρε μια “Ψυχρή υποδοχή” από τους καταληψίες. Σύμφωνα με την Wall Street Journal, ένας εθελοντής αξιωματικός ασφαλείας την προειδοποίησε, λέγοντας: «Γιούλια Vladimirovna, θυμήσου ποιος έκανε αυτήν την επανάσταση”
Η ίδια η Τιμοσένκο δεν είναι άσχετη με την πολιτική εξουσία ή την διαφθορά – είναι μια πρώην πρωθυπουργός, και μια από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Ουκρανία μέσω της μεσιτείας προσφορών εμπιστευτικών πληροφοριών στον τομέα της ενέργειας. Άλλα ηγετικά στελέχη -πρώην- κόμματων της αντιπολίτευσης έχουν ανάλογο παρελθόν.
Εξίσου απειλητικό είναι το υψηλό προφίλ της άκρας δεξιάς -αφενός με το κόμμα Svoboda, ένα πολιτικό κόμμα με εκπροσώπους στο κοινοβούλιο που έχει δεσμούς με το Βρετανικό Εθνικό Κόμμα και το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας,  και αφετέρου από τον εξωκοινοβουλευτικό Δεξιό Τομέα, μια άριστα οργανωμένη δύναμη στο δρόμο που πήρε το προβάδισμα στις συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, όταν η καταστολή ξεπέρασε κάθε όριο την περασμένη εβδομάδα.
Η ακροδεξιά δεν νοιάζεται για τα δημοκρατικά δικαιώματα ούτε αμφισβητεί την εξουσία των πλούσιων ολιγαρχών – περισσότερο από ότι έκανε ο Γιανούκοβιτς, ή τα πιο συμβατικά συντηρητικά κόμματα που έχουν αναλάβει τον έλεγχο στο κοινοβούλιο.
—————-
Η κατάληψη της Μαϊντάν ξέσπασε τον Νοέμβριο με αφορμή την ανακοίνωση ότι η κυβέρνηση Γιανούκοβιτς απέρριπτε μια προτεινόμενη «συμφωνία σύνδεσης» με την ΕΕ, προφανώς για να ενταχθεί στην Τελωνειακή Ένωση της Ευρασίας, με επικεφαλής τον Βλαντιμίρ Πούτιν της Ρωσίας.
Τα κεντροδεξιά κόμματα που κυριάρχησαν στην εξέδρα των ομιλητών στη Μαϊντάν συνέχιζαν να παρουσιάζουν τυος εαυτούς τους ως φιλοευρωαπαίους, και η διάχυτη επιθυμία για μια ρήξη με τη Ρωσία υπήρξε ο ένας παράγοντας. Υπάρχουν όμως και άλλα ζητήματα που ήρθαν γρήγορα στο προσκήνιο – οι φτωχές συνθήκες για την πλειοψηφία του πληθυσμού, σε αντίθεση με τον απίστευτο πλούτο των ολιγαρχών, η διαφθορά του καθεστώτος Γιανούκοβιτς, και τα δημοκρατικά αιτήματα εναντίον της σκληρής κρατικής καταστολής.
Ο Γιανούκοβιτς προσπάθησε να ισορροπήσει ανάμεσα στις υποσχέσεις για αλλαγή και τις απειλές φυλάκισης και καταστολής για τους διαδηλωτές – ενώ ενδιαφερόταν κυρίως να διατηρήσει την υποστήριξη των πλουσίων ελίτ. Αλλά κάθε φορά που ο Γιανούκοβιτς διέταζε την καταστολή, τα ΜΑΤ απωθούνταν, παρά το τεράστιο τίμημα σε χαμένες ανθρώπινες ζωές.
Η σύγκρουση έφτασε σε ένα νέο επίπεδο την Τρίτη 18 Φεβρουαρίου, μετά την ανακοίνωση της επιβεβαίωσης της ρωσικής βοήθειας προς την Ουκρανία. Η κυβέρνηση εξαπέλυσε την πιο βίαιη καταστολή κάτα των διαδηλωτών. Μετά από 36 ώρες έντονων μαχών που άφησε πάνω από δύο δωδεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες, μια ανακωχή ανακοινώθηκε το βράδυ της Τετάρτης.
Όμως, τα γεγονότα είχαν ξεφύγει πέρα από τον έλεγχο του καθεστώτος. Η κατάληψη των κυβερνητικών γραφείων εξαπλώθηκε σε όλη τη δυτική Ουκρανία, ενώ πολλά μέλη του κοινοβουλίου από το κυβερνών Κόμμα των Περιφερειών παραιτήθηκαν, μαζί με το δήμαρχο του Κιέβου.
Η εκεχειρία γκρεμίστηκε το επόμενο πρωί, και ο υπουργός Εσωτερικών Vitaliy Zakharchenko ανακοίνωσε ότι είχε εξουσιοδοτήσει την αστυνομία να εξοπλιστεί με καλάσνικοφ και τουφέκια ελεύθερων σκοπευτών. Οι δυνάμεις ασφαλείας και οι ένοπλες πλέον μονάδες αυτοάμυνας της Μαϊντάν συγκρούστηκαν χωρίς έλεος, χρησιμοποιώντας πραγματικά πυρά – νέα πλάνα έδειξαν το κέντρο του Κιέβου να έχει μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη.
Υπ’ αυτές τις συνθήκες ο Γιανούκοβιτς, αφού ανακοίνωσε μια ακόμα «συμφωνία» με τα κόμματα της αντιπολίτευσης, και εγκατέλειψε το Κίεβο για το ανατολικό τμήμα της χώρας, όπου βρίσκεται η πολιτική βάση υποστήριξής του, κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία. Άλλοι πολιτικοί αξιωματούχοι ακολούθησαν το παράδειγμά του και τράπηκαν σε φυγή, ή αυτομόλησαν στην αντιπολίτευση της Μαϊντάν. Οι δυνάμεις ασφαλείας εγκατέλειψαν τον αγώνα στο Κίεβο, και οι συγκεντρωμένοι της Μαιντάν απαιτούν να λογοδοτήσουν οι αρχηγοί της αστυνομίας ως υπεύθυνοι για τους θανάτους των διαδηλωτών .
Λόγω της αποστασίας (σ.τ.μ.: βουλευτών από το κόμμα του Γιανουκόβιτς), το τρίο των συντηρητικών και ακροδεξιών κόμματων της αντιπολίτευσης πέτυχαν μια πλειοψηφία στο κοινοβούλιο ψηφίζοντας ομόφωνα να επιστρέψουν στο Σύνταγμα του 2004, το οποίο παρέχει μεγαλύτερες εξουσίες στο κοινοβούλιο. Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, ψηφίσματα ελήφθησαν για την παραπομπή σε δίκη του Γιανούκοβιτς καθώς και να παραδώσει τις εξουσίες του στον πρόεδρο του κοινοβουλίου, Aleksandr Turchinov, ο οποίος είναι τώρα αναπληρωτής πρόεδρος.
Τι θα συμβεί δεν είναι καθόλου σαφές, αλλά υπάρχει μια πραγματική πιθανότητα διχοτόμησης της Ουκρανίας. Οι αναταραχές της περασμένης εβδομάδας έχουν επιταχύνει τη διαδικασία των δυτικών πόλεων και περιφερειών, ξεκινώντας την περασμένη εβδομάδα με την πόλη του Λβοβ, τινάζοντας τον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης στο Κίεβο. Εν τω μεταξύ, στην ανατολική πόλη του Χάρκοβο, ένα συνέδριο των Νότιων και ανατολικών περιοχών της χώρας, πέρασαν ένα ψήφισμα το περασμένο Σάββατο απορρίπτοντας την εξουσία του κοινοβουλίου -που τώρα ελέγχεται από την πρώην αντιπολίτευση- στο Κίεβο .
—————-
Οι πολιτικές δυνάμεις που είναι έτοιμες να αναλάβουν τον έλεγχο της Ουκρανίας μετά την πτώση του Γιανούκοβιτς δεν ενδιαφέρονται για οποιαδήποτε εργατική διακυβέρνηση. Μια δήλωση από την αναρχική Αυτόνομη Ένωση Εργαζομένων της Ουκρανίας το ξεκαθαρίζει:

“Εκτός από τους φασίστες, η παλιά και έμπειρη Αντιπολίτευση θα επιχειρήσει επίσης να καταλάβει την εξουσία. Πολλοί από αυτούς έχουν ήδη κάποια εμπειρία με την εργασία στην κυβέρνηση, και δεν είναι ξένοι προς τη διαφθορά, την ευνοιοκρατία και τη χρήση των κονδυλίων του προϋπολογισμού για προσωπικούς σκοπούς”.

Όπως ένας ρωσος σοσιαλιστής ο Ilya Budraitskis εξήγησε σε συνέντευξή του στο γερμανικό περιοδικό Marx21,(*) οι πλούσιες ελίτ “έχουν επίδραση όχι μόνο στην οικονομία και την κοινωνία, αλλά επίσης έχουν τον άμεσο έλεγχο σε πάνω από ένα ή περισσότερα πολιτικά κόμματα. Ένας ολιγαρχης μπορεί συνεπώς να μεταφράσει το χρηματιστικό κεφάλαιό του σε άμεση πολιτική εξουσία”.
Η Γιούλια Τιμοσένκο προέρχεται από τα σπλάχνα αυτού του συστήματος. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ουκρανική “Πορτοκαλί Επανάσταση” το 2004, όταν η μαζική διαμαρτυρία κατά της εκλογικής νοθείας ανέτρεψε το αποτέλεσμα. Η Τιμοσένκο έγινε πρωθυπουργός υπό τον πρόεδρο Βίκτορ Γιούσενκο, ο οποίος θεωρείται ευρέως ως ένας φιλοδυτικός μεταρρυθμιστής. Αλλά ο Γιούσενκο απέτυχε να αναστρέψει την οικονομική ανισότητα της Ουκρανίας ή τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος. Η απογοήτευση απ’  αυτόν άνοιξε το δρόμο στον Yanyukovich και το κόμμα του να κάνει μια επιστροφή έξι χρόνια αργότερα.
Πριν από το 2004, η Τιμοσένκο εμφανίστηκε στο προσκήνιο ως επικεφαλής μιας ενεργειακής εταιρείας μετά τη διάλυση της παλιάς ΕΣΣΔ το 1991 και την ανακήρυξη της ανεξάρτητης Ουκρανίας – αποδεικνύοντας ότι είναι ένας ικανός διαχειριστής στη νέα εποχή της ιδιωτικοποίησης και της “μεταρρύθμισης” της ελεύθερης αγοράς. Αυτή και οι υπόλοιποι αρχηγοί των κομμάτων που τώρα έχουν τον έλεγχο στο Κίεβο δεν ανησυχούν περισσότερο σήμερα για τις οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες των απλών Ουκρανών – τις διαπραγματεύσεις τους με την ΕΕ έχουν μέχρι στιγμής επικεντρωθεί για το άνοιγμα της αγοράς της Ουκρανίας για τις επιχειρήσεις της ΕΕ.
Μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Κόμματος Πατρίδα της Τιμοσένκο θα οδηγήσει στην εμβάθυνση των νεοφιλελεύθερων μέτρων, αυτή τη φορά με διεθνείς συνδέσεις προς την ΕΕ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, παρά με Ρωσία του Πούτιν. Πράγματι, κάποιοι στην αριστερά ήδη ονομάζουν αυτή την  προοπτική μια «Δεύτερη Πορτοκαλί Επανάσταση” – στην αναγνώριση ότι δεσμεύεται να διαψεύσει τις ελπίδες των ευρύτερων στρωμάτων του λαού που τους έφερε στην εξουσία.
—————-
Μια άλλη απειλή για τον εργαζόμενο λαό στην Ουκρανία έρχεται με τη μορφή της άκρας δεξιάς.
Η επιρροή και ο σεβασμός της δεξιάς στο κίνημα Μαϊντάν πρέπει να γίνει κατανοητή σε ένα ορισμένο πολιτικό και ιστορικό πλαίσιο. Ο φιλελευθερισμός, όπως θα μπορούσε κανείς να το καταλάβει από τα συμφραζόμενα των ΗΠΑ, δεν υφίσταται ως ανεξάρτητη δύναμη στην Ουκρανία. Αντ’ αυτού, το πολιτικό τοπίο αποτελείται από διάφορες αποχρώσεις των συντηρητικών λαϊκιστικών κομμάτων.
Στην ιστοσελίδα LeftEast, ο Ovidiu Tichindeleanu εξήγησε ότι «τα λαϊκά κινήματα έχουν εξερράγη σε όλη την Ανατολική Ευρώπη [κατά τα τελευταία τρία χρόνια], και όλα εξέφρασαν μια αντι-συστημική δυσαρέσκεια”. Αλλά επειδή αυτά τα κινήματα “απέτυχαν να καταλήξουν σε ένα κοινό συνταγματικό παρανομαστή”, ο Tichindeleanu υποστηρίζει, πολλά από αυτά, «από την Ουκρανία ή τη Ρουμανία, κυριαρχούνται ή αμαυρώνονται από εθνικιστές και την άκρα δεξιά”.
Το μέγεθος και η επιρροή των φασιστικών δυνάμεων στο κίνημα Μαϊντάν είναι τρομακτικό. Για παράδειγμα, τα μέλη της Αντιφασιστικής Ένωσης Ουκρανίας εκτιμούν σε συνέντευξή τους ότι οι ακροδεξιοί εθνικιστές αποτελούσαν περίπου το 30% των διαδηλωτών.
Ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις που υπερασπίστηκαν την Μαϊντάν κατά την καταστολή – και που φρουρούν πλέον το κοινοβούλιο, αντί του αστυνομικού κράτους – είναι ο Δεξιός Τομέας, με μια εξαιρετικά συντονισμένη οργάνωση και πειθαρχημένη δομή διοίκησης, είναι σε αυστηρό έλεγχο, ακόμη και αποτρέποντας τις προσπάθειες της αριστεράς να οργανωθούν ομάδες αυτοάμυνας.
Ο Δεξιός Τομέας ήταν όλο και περισσότερο στο επίκεντρο των συγκρούσεων με τις κυβερνητικές δυνάμεις, αλλά οι στόχοι του δεν είναι καθόλου σε σύγκρουση με κείνους που πραγματικά είναι στην εξουσία στην Ουκρανία. Στο μέσο από τις πιο έντονες μάχες την περασμένη εβδομάδα, για παράδειγμα, ο Δεξιός Τομέας εξέδωσε μια έκκληση προς τους ολιγάρχες γύρω από τον Γιανούκοβιτς, ζητώντας τους να στηρίξουν τις διαμαρτυρίες και τον σχηματισμό κυβέρνησης υπό την ηγεσία τεχνοκρατών. Οι φασίστες έχουν στηριχθεί πάντα στην υποστήριξη του μεγάλου κεφαλαίου για να ανέλθουν στην εξουσία – η έκκλησή τους πρέπει να θεωρηθεί ως μια προσπάθεια για την οικοδόμηση σχέσεων με την άρχουσα τάξη.
Η απειλή της άκρας δεξιάς στην Ουκρανία δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Αλλά θα ήταν λάθος λόγω της παρουσίας τους να απορριφθεί ολόκληρο το κίνημα διαμαρτυρίας, .
Οι φασίστες δεν θα σταματήσουν με την υποστήριξη των κατασταλτικών κρατικών μηχανισμών γύρω από τους ολιγάρχες. Αντίθετα, το καπιταλιστικό κράτος χρησιμοποιεί συνήθως τέτοιες ευκαιρίες για τον περιορισμό των δημοκρατικών δικαιωμάτων των απλών ανθρώπων, και ιδιαίτερα για την καταστολή της αριστεράς, δημιουργώντας ακόμη πιο ευνοϊκές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της άκρας δεξιάς.
Αντιμετωπίζοντας την απειλή του φασισμού θα απαιτηθεί μια λαϊκή προσπάθεια στην οποία συμμετέχουν ανεξάρτητες οργανώσεις εργαζομένων, συνδικαλιστικών οργανώσεων και η ενίσχυση της αριστεράς, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα αλληλεγγύης εντός της Μαϊντάν, στην οποία το τοξικό μήνυμα μίσους θα πεθάνει.
—————-
ΠΡΙΝ την καταστολή στις 18 Φεβρουαρίου, η σοσιαλιστική αριστερά, αν και μικρή και όχι καλά οργανωμένη, κέρδιζε μια ακρόαση στο Μαϊντάν, σύμφωνα με τις ενημερώσεις. Σύμφωνα με τον Zakhar Popovych, μέλος της Αριστερής Αντιπολίτευσης,(**) χιλιάδες αντίγραφα από τις “Δέκα θέσεις της Αριστερής Αντιπολίτευσης στην Ουκρανία” έχουν διανεμηθεί και συζητηθεί μεταξύ των διαδηλωτών.
Δυστυχώς, ανεξάρτητα από την πρόοδο που η αριστερά είχε κάνει σε μεγάλο βαθμό διαταράχθηκε από τα μέτρα καταστολής. Η αριστερά στην Ουκρανία εξακολουθεί να είναι πολύ μικρή, όπως μια νηφάλια έκθεση πριν από την καταστολή έκανε σαφές: «καμία οργάνωση δεν μπορεί να πραγματοποιήσει προγραμματισμένες στρατηγικές δραστηριότητες, ούτε διαθέτει πηγές μέσων ενημέρωσης ικανές να επικοινωνούν τη θέση μας στο κοινό, ούτε την ικανοποιητική ερευνητική δυνατότητα ικανή να αναλύσει επαρκώς τις δραστηριότητές μας».
Ταυτόχρονα, όμως, η ανάπτυξη του κινήματος της Μαϊντάν είχε ως αποτέλεσμα τη μετατόπιση της ταξικής σύνθεσης των διαδηλώσεων. Γράφοντας πριν από την καταστολή, μέλος της Αυτόνομης Ένωσης Εργαζομένων ανέφερε ότι:

οι διαδηλωτές [αρχικά] ήταν κυρίως φοιτητές, μικροαστοί, από μποέμ κύκλους και υπάλληλοι γραφείου. Αυτή τη στιγμή, η ταξική σύνθεση των διαδηλωτών σίγουρα έχει αλλάξει. Δεν είμαι σίγουρος για τις ακριβείς αναλογίες, αλλά είναι αναμφίβολο ότι η διαμαρτυρία έχει γίνει πιο «προλεταριακή» – αν και το μερίδιο των εργαζομένων εξακολουθεί να είναι χαμηλό, και όταν υπάρχουν, είναι εκεί ως «Ουκρανοί» ή «πολίτες», όχι ως “εργαζόμενοι”.

Στο μπροστινό μέρος της Μαϊντάν, οι ηγέτες των κεντροδεξιών κομμάτων κυριαρχούν στην εξέδρα των ομιλητών, και η ακροδεξιά στις ελεγχόμενες απ’ αυτήν ομάδες αυτοάμυνας. Αλλά η μεγάλη πλειονότητα των συμμετεχόντων στην Μαϊντάν έχει δικαιολογημένα παράπονα -ενάντια στην επίδραση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, ενάντια στην κρατική καταστολή και την έλλειψη πολιτικής φωνής, εναντίον της ενδημικής διαφθοράς που εξυπηρετεί τελικά να συσσωρεύεται περισσότερος πλούτο για την ολιγάρχες- που τους φέρνουν σε αντίθεση τόσο με την επικρατούσα δεξιά όσο και την άκρα δεξιά.
Οικοδομώντας στη βάση αυτών των καταγγελιών, γύρω από την αρχή της αλληλεγγύης, προσφέρει την ελπίδα για την αντιμετώπιση τόσο της ατζέντας της νέας κυβέρνησης υπό την ηγεσία των παραδοσιακών συντηρητικών κόμματων όσο και την απειλή της περαιτέρω ανάπτυξης της επιρροής των φασιστών – και για τη δημιουργία των συνθηκών για την εμφάνιση ενός μελλοντικού επαναστατικού κινήματος.

 

Διαβάστε επίσης την συνέντευξη με τον Zakhar Popovych από το NPA της Γαλλίας, μια ανάλογη οπτική το θέματος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: