1 σχόλιο

Όλοι στις διαδηλώσεις 11 και 16 Φλεβάρη – Ανακοίνωση της ΚΕΔ

Ανακοίνωση της ΚΕΔ [σε PDF]

Ούτε βήμα πίσω

Καμία υπογραφή στους εκβιασμούς της ιεράς συμμαχίας

Στις 11 Φλεβάρη συνεδριάζει εκτάκτως το Eurogroup με μοναδικό θέμα την τύχη της δανειακής σύμβασης και του μνημονίου στην Ελλάδα. Στην προγραμματισμένη συνεδρίαση του Eurogroup στις 16 του μήνα ίσως έχουμε τις πρώτες αποφάσεις. Οι δανειστές απαιτούν με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο να τηρηθούν οι δεσμεύσεις των Σαμαροβενιζέλων καθώς και το περιβόητο email Χαρδούβελη (περικοπή εκ νέου επικουρικών συντάξεων, κατάργηση ΕΚΑΣ, 15000 νέες απολύσεις καθώς και νέο μισθολόγιο με οριζόντιες περικοπές στους μισθούς του δημοσίου κατά 20% περίπου). Οι δανειστές (χώρες ευρωζώνης, Κομισιόν, ΕΚΤ) θεωρούν ότι ακόμα και αυτές οι κουτσουρεμένες προγραμματικές δηλώσεις (13η σύνταξη, επαναπρόσληψη διαθέσιμων και απολυμένων, αποκατάσταση βασικού μισθού, φρενάρισμα περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεων), αποτελούν αθέτηση των προηγούμενων συμφωνιών (μνημόνια). Για να το καταστήσουν ακόμα πιο σαφές, από τις 11 Φλεβάρη, τη μέρα δηλαδή που θα συνεδριάζει το Eurogroup, η ΕΚΤ σε μια μονομερή ενέργεια παύει να δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως ενέχυρο για να παρέχει ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες. Η κίνηση αυτή είναι μια προειδοποιητική απειλή για τις τράπεζες, που κινδυνεύουν αν διακοπεί και η παροχή ρευστότητας από τον ΕLΑ να στεγνώσουν εντελώς, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην μπορούν να αγοράσουν έντοκα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου αλλά να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν σε οποιαδήποτε περίπτωση πανικού και μαζική φυγής καταθέσεων.

Ο Σόιμπλε λίγες ώρες πριν τη συνάντηση δηλώνει ορθά κοφτά ότι στη συνεδρίαση του Eurogroup δεν θα γίνει διαπραγμάτευση με την Ελλάδα καθώς όπως είπε “έχουμε ήδη ένα σχέδιο για την Ελλάδα” συμπληρώνοντας ότι “θέλουμε να ακούσουμε κάτι δεσμευτικό από την Ελλάδα την Τετάρτη. Εάν η Ελλάδα δεν θέλει νέο πρόγραμμα, τότε …αυτό ήταν”. Για να το πούμε με άλλα λόγια κατεβαίνουν οι διακόπτες.

«Γέφυρα»: μια απέλπιδα προσπάθεια συμβιβασμού

Η ελληνική πλευρά πάει στο Eurogroup με μια πρόταση «γέφυρα», ένα είδος παράτασης μέχρι το καλοκαίρι προκειμένου να βρεθεί χρόνος για τη διαπραγμάτευση ενός νέου σχεδίου για το χρέος και τη διαχείρισή του. Το ποιο θα είναι αυτό το σχέδιο (διηνεκή ομόλογα, αποπληρωμή με ρήτρα ανάπτυξης ή οτιδήποτε άλλο) δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή τη στιγμή. Ο Σύριζα προεκλογικά υποσχέθηκε μια νέα διαπραγμάτευση για το χρέος, προκειμένου να κουρευτεί ένα μεγάλο μέρος, και το υπόλοιπο να αποπληρώνεται με ρήτρα ανάπτυξης προκειμένου να μπορέσει έτσι να εφαρμόσει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (μέτρα ανακούφισης και ανόρθωσης της οικονομίας, όπως τα ονόμασε). Και γι’ αυτό ψηφίστηκε από το 37% και υποστηρίζεται σήμερα από το 70% του κόσμου. Όμως οι «θεσμικοί» συνομιλητές της κυβέρνησης παρά τα χαμόγελα και τους καλούς ή όχι τρόπους δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα από όλα αυτά.

Αν τα πράγματα ήταν μόνο λογιστικά, αυτή η πρόταση θα έπρεπε να γίνει αποδεκτή και στο διάστημα αυτό να γίνει η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους για μια… «αμοιβαία επωφελή λύση».

Όμως το ζήτημα δεν είναι λογιστικό αλλά καθαρά πολιτικό. Η Κομισιόν, ο Ντράγκι, το Eurogroup δεν έχουν χάσει τα λογικά τους, όσο τουλάχιστον και τα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης. Το ελληνικό πρόβλημα δεν αφορά στην πραγματικότητα απλά το χρέος, αλλά ένα ολόκληρο σχέδιο διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης. Για το χρηματιστικό κεφάλαιο το ξεπέρασμα της κρίσης πρέπει να γίνει με την καταστροφή του πλεονάζοντος σταθερού και μεταβλητού κεφαλαίου, αλλά χωρίς να σκάσει η πραγματική φούσκα που είναι το ίδιο το χρηματιστικό κεφάλαιο. Ας καταστραφούν όλοι οι υπόλοιποι αλλά δεν θα πειραχτούν τα ιερά και τα όσια της αριστοκρατίας του χρήματος και το ευρώ είναι το ιερό δισκοπότηρο αυτής της στρατηγικής. Να πάνε όλα στον πάτο αρκεί να ζήσει το ευρώ, οι απαιτήσεις που στηρίζουν τη φούσκα των ευρωζώνης, η φερεγγυότητα της ΕΚΤ και των τραπεζών γενικότερα. Ας γίνουν όλα στάχτη αρκεί να επιβιώσει το καρτέλ των ομολόγων, των εντόκων γραμματίων, των αμοιβαίων κεφαλαίων, των παραγώγων και των σίγουρων προσόδων τους. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι μην τυχόν και καταρρεύσει ο χάρτινος πύργος των απαιτήσεων ενός συστήματος που ζει πλέον εισπράττοντας τόκους και όχι από την εμπλοκή του με την πραγματική οικονομία. Ακριβώς γι’ αυτό τα ευρωπαϊκά και εγχώρια κοράκια των τοκογλύφων δεν θέλουν να σκέφτονται οποιαδήποτε χαλάρωση του ελληνικού προγράμματος και φυσικά καμιά διακοπή ή αναστολή των διαρθρωτικών μέτρων δηλαδή της πλήρους κατεδάφισης του δημόσιου τομέα και του κράτους πρόνοιας. Γιατί μόνο έτσι μπορούν να διαφυλαχτούν οι αποδόσεις του χρηματιστικού κεφαλαίου και μαζί με αυτό η αναπαραγωγή του συστήματος. Τίποτα άλλο δεν τους απασχολεί.

Ποιο είναι το ζήτημα τώρα

Στην κυβέρνηση γίνεται μια κριτική εξ αριστερών ότι τα μάζεψε για τη μερική διαγραφή του χρέους και υποχωρεί ταυτόχρονα στις αρχικές της διακηρύξεις για τα 751 ευρώ, τις ιδιωτικοποιήσεις κοκ, και ότι αν πήγαινε με την απειλή της διαγραφής και των μονομερών ενεργειών στο Eurogroup θα μπορούσε να διαπραγματευτεί από θέση ισχύος τις θέσεις της. Το ζήτημα ωστόσο δεν είναι ποιος θα παίξει την καλύτερη μπλόφα σε ένα τραπέζι με τον Ντράγκι, τον Ντάισελμπλουμ, την Μέρκελ, τον Ολάντ και τον Γιούνκερ. Αυτό που μετράει δεν είναι πως θα πειστούν αυτοί αλλά το μήνυμα στον κόσμο που περιμένει απ’ έξω. Και εκεί είναι που δεν πρέπει να γίνονται εκπτώσεις. Αν υπάρχει ένας τρόπος να υποχωρήσει έστω και προσωρινά ο Γιούνκερ ή η Μέρκελ είναι να δουν στο Σύνταγμα 200.000 κόσμο να φωνάζει καμία υποχώρηση, καμία υπογραφή σε ένα νέο μνημόνιο. Ξέρουν ότι αυτό δεν αφήνει περιθώρια υποχώρησης της ελληνικής κυβέρνησης και ότι ο ιός θα μπορούσε να μεταδοθεί γρήγορα στους επόμενους αδύναμους κρίκους της ευρωζώνης (Ισπανία, Ιρλανδία κοκ) Αυτή τη φορά απέναντί τους δεν έχουν τον Χαρδούβελη, το Σαμαρά ή τον Στουρνάρα αλλά μια κυβέρνηση που διακηρύττει ναι μεν ότι δεν θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες αλλά έχει υποσχεθεί ότι δεν θα κατεβάσει τα σώβρακα στους εκβιασμούς του Ντράγκι, της Μέρκελ και των εγχώριων προθύμων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που έχουν κάθε συμφέρον να κλιμακωθεί η αστική αντεπανάσταση.

Όλος αυτός ο συρφετός απειλεί ότι αν δεν υπάρχει μια συμφωνία τότε θα κόψει το σωληνάκι και η χώρα θα χρεοκοπήσει σε λίγες ώρες. Στην πραγματικότητα δοκιμάζουν το ήδη παιγμένο καταστροφικό τρομοσενάριο που ζήσαμε κάθε φορά προκειμένου να πέσουν στα σίγουρα οι υπογραφές σε ένα νέο μνημόνιο. Ή ψηφίζετε και υπογράφετε τώρα ή πάτε για χρεοκοπία.

Οι απειλές αυτή τη φορά δεν πρέπει να περάσουν. Αν στο Eurogroup επιμείνουν ότι δεν συζητάνε τίποτα άλλο πέρα από την πιστή εφαρμογή του προγράμματος η απάντηση πρέπει να είναι ένα ξεκάθαρη ΟΧΙ.

Αν οι δανειστές διακόψουν την παροχή ρευστότητας μέσω του ΕLΑ η απάντηση πρέπει να είναι στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων.

Φέτος πρέπει να πληρωθούν 14 δις σε χρεολύσια και άλλα 6 δις σε τόκους, περισσότερα από μισθούς και συντάξεις. Οι ανελαστικές δαπάνες για μισθούς και συντάξεις είναι 1,5 δις το μήνα και άλλα τόσα για το ασφαλιστικό και την περίθαλψη. Χωρίς τις υποχρεώσεις για την εξυπηρέτηση του χρέους οι δαπάνες αυτές καλύπτονται από τα έσοδα που έχει το κράτος από την άμεση και έμμεση φορολογία. Σε κάθε περίπτωση η ασφυξία που θα προκαλέσει το κλείσιμο της παροχής ρευστότητας από την ΕΚΤ ή τον ELA μπορεί να καλυφθεί από την παράλληλη έκδοση τοπικού νομίσματος υποχρεωτικής κυκλοφορίας στην αγορά. Η δραχμή από μόνη της δεν είναι μια λύση. Το νόμισμα έχει την αξία του για το σκοπό που κυκλοφορεί και πάνω από ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί. Άσχετα αν είναι ένα διακρατικό νόμισμα όπως το ευρώ ή ένα εθνικό όπως η δραχμή. Μια δραχμή που θα την χειρίζεται ο Στουρνάρας δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα. Ένα νόμισμα που θα χρησιμοποιηθεί παράλληλα ή και αποκλειστικά για το συμφέρον των υποτελών τάξεων και όχι για το συμφέρον των καπιταλιστών και των εισοδηματιών του χρήματος μπορεί σε μια κρίσιμη στιγμή να παίξει το ρόλο του. Και ειδικά αν οι Βρυξέλλες αποφασίσουν να κλείσουν τους διακόπτες για να επιβάλλουν ασφυξία και μαζί με αυτό τη θέλησή τους.

Ώρα για δράση, όχι για προπαγάνδα

Είναι προφανές σε όσους αντιλαμβάνονται την μεταβλητότητα της κατάστασης, ότι δεν είμαστε σε ένα αμφιθέατρο που ο καθένας πλειοδοτεί ανέξοδα τις θέσεις του για το χρέος. Η Αριστερά που προδιαγράφει τι θα συμβεί, προαναγγέλλοντας και την «αναπόφευκτη» υποχώρηση της κυβέρνησης συνεχίζει απλά να απέχει από τη μάχη. Στις 11 και μάλλον στις 15 Δεκέμβρη δεκάδες χιλιάδες θα διαδηλώνουν σε όλη την Ελλάδα ζητώντας από την κυβέρνηση να μην υποχωρήσει στις απαιτήσεις της ιεράς συμμαχίας. Εμείς λέμε ότι θα είμαστε εκεί ακόμα και αν πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει λύση, όχι μόνο εντός ευρώ και ΕΕ αλλά και εντός καπιταλισμού. Το ερώτημα τώρα είναι από που περνάει ο δρόμος για την κλιμάκωση της σύγκρουσης και για το ξεδίπλωμα των εσωτερικών ταξικών εκκρεμοτήτων. Από την προπαγάνδα για το χρέος; Από το άνοιγμα του μετώπου των 751 ευρώ; Από την αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις όπου έχουν γίνει ή όπου είναι να γίνουν; Αυτό που μπορεί τώρα να ενοποιήσει το κίνημα είναι ο γενικός στόχος. Αν δεν περάσει τώρα το όχι, δεν θα ανοίξουν τα υπόλοιπα μέτωπα. Ούτε θα γίνει ποτέ σοβαρά και με όρους υλοποίησης, η συζήτηση για τη διαγραφή του χρέους, ούτε για την επανακρατικοποίηση των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων ή την επαναλειτουργία με εργατικό έλεγχο των ιδιωτικών που έχουν κλείσει από τους ιδιοκτήτες τους. Για να ανοίξει ο δρόμος για αυτά πρέπει να ολοκληρωθεί η ήττα των μνημονιακών δυνάμεων και του κράτους έκτακτης ανάγκης. Και ο πρώτος στόχος είναι να μην βρουν αντικαταστάτη έστω και κατά 70% ή και 30% στη νέα κυβέρνηση.

Το σύνθημα στις 11 και στις 15 Φλεβάρη πρέπει να είναι ένα. Καμία υπογραφή σε κανένα νέο μνημόνιο. Καμία υποχώρηση από τις δεσμεύσεις για τις οποίες ψηφίστηκε η κυβέρνηση. Το θέμα δεν είναι η ανάκτηση κάποιας εθνικής αξιοπρέπειας. Το ζήτημα είναι να σταματήσει τώρα η εξόντωση της εργατικής τάξης, του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων, να αποκατασταθούν τώρα τα δημοκρατικά και συλλογικά δικαιώματα που έχουν τσαλαπατηθεί από την ντε φάκτο εφαρμογή ενός καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Τα περί εθνικής αξιοπρέπειας είναι και επικίνδυνα και αποπροσανατολιστικά. Για αυτό και τα υποστηρίζει η λαϊκίστικη ακροδεξιά που καιροσκοπικά στέκεται δήθεν στο πλευρό της κυβέρνησης. Το πρόβλημα δεν είναι να πει η κυβέρνηση όχι, για να μπορεί να πληρώνει τις δανειακές της υποχρεώσεις όπως επιμένει τα τελευταία 24ωρα ο Τσίπρας. Δεν ψηφίστηκε για να κάνει το χρέος βιώσιμο, αλλά για να φύγει από τα μνημόνια. Τα περί αξιόχρεου μπορεί να ενδιαφέρουν τον Σόιμπλε, τον Ντράγκι, το Στουρνάρα, το Σαμαρά και τελικά το χρηματιστικό κεφάλαιο. Ο κόσμος που θα είναι στους δρόμους ενδιαφέρεται να απαλλαγεί από τη χρηματιστική φούσκα, από τη ληστεία των τοκογλύφων, ενδιαφέρεται να ζει χωρίς να είναι επαίτης, να σταθεί στα πόδια του και να σταματήσει τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας. Αν η κυβέρνηση σκέφτεται ότι μπορεί να τους ικανοποιήσει όλους ή μας δουλεύει ή έχει αυταπάτες. Σύντομα οι πάντες θα καταλάβουν αυτό που λένε ξεκάθαρα οι ξένοι και οι εγχώριοι θιασώτες του μνημονίου. Μέση λύση δεν υπάρχει. Είμαστε στις 11 και τις 15 Φλεβάρη στους δρόμους, όχι για να υποστηρίξουμε γενικά την κυβέρνηση αλλά για να τελειώσουμε οριστικά με τα μνημόνια, για να εμποδίσουμε κάθε συμβιβασμό, για να ξεκινήσει το ξήλωμα της αστικής αντεπανάστασης.

ΔΕΝ ΕΚΒΙΑΖΟΜΑΣΤΕ – ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ

Ο αγώνας συνεχίζεται

11/2/2105

Κομμουνιστική Επαναστατική Δράση

 

Advertisements

One comment on “Όλοι στις διαδηλώσεις 11 και 16 Φλεβάρη – Ανακοίνωση της ΚΕΔ

  1. […] Σχετικό: Όλοι στις διαδηλώσεις 11 και 16 Φλεβάρη – Ανακοίνωση της…  [εδώ και σε PDF] […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: