Σχολιάστε

Νοέμβρης 1973-Νοέμβρης 2017. Τι κρατάμε και τι όχι;

Ένας μικρός απολογισμός…

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου σηματοδότησε την αρχή του τέλους για μια προηγούμενη εποχή, αυτήν του μετεμφυλιακού κράτους που κορυφώθηκε με τη στρατιωτική Χούντα, την εποχή των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων, του ανοιχτού αντικομμουνισμού, του κοινωνικού και πολιτικού ρεβανσισμού της αστικής τάξης και του εθνικόφρονως εθνικού κορμού απέναντι στις κόκκινες σημαίες, τους “συνοδοιπόρους” και κυρίως τους ίδιους τους ηττημένους ΕΛΑΣίτες και μαχητές του ΔΣΕ που σήκωσαν κεφάλι και διεκδίκησαν την εξουσία -παρόλες τις Καζέρτες και τις Βάρκιζες- από τον Δεκέμβρη του ΄44 μέχρι το καλοκαίρι του ’49.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου εγκαινίασε στην Ελλάδα την εποχή της Μεταπολίτευσης. Μια εποχή έντονων κοινωνικών αγώνων, πολιτικών διεργασιών, ιδεολογικών αναζητήσεων και διαμόρφωσης των νέων επαναστατικών πρωτοποριών εκείνης της εποχής, μιας εποχής που οι ταξικοί αγώνες διεξήχθησαν σε νέο πλαίσιο, με νέες γενιές στο προσκήνιο, με διαφορετικά πολιτικά και ιδεολογικά εργαλεία σε σχέση με την εποχή των Παγκοσμίων Πολέμων και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, στο φόντο του Μάη του ’68, του πολέμου του Βιετνάμ και πολλών άλλων αγώνων, εξεγέρσεων κι επαναστάσεων της ιστορικής περιόδου του Ψυχρού Πολέμου. Μια εποχή κατά την οποία -μέσα από αγώνες και συγκρούσεις, ήττες και και συμβιβασμούς- διαμορφώθηκε τελικά με χρονοκαθυστέρηση η ελληνική εκδοχή του μεταπολεμικού κοινωνικού συμβολαίου και μορφοποιήθηκε πολιτικά και ιδεολογικά και η Αριστερά της Μεταπολίτευσης στις διάφορες εκδοχές της.

44 χρόνια μετά, και η πραγματικότητα γύρω μας μαρτυρά -για όποιον έχει μάτια να δει και καθαρό μυαλό για να σκεφτεί– ότι η εποχή που -συμβολικά- άνοιξε με τον Νοέμβρη του ΄73 έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Το μεταπολεμικό κοινωνικό συμβόλαιο που κανοναρχούσε τον ταξικό ανταγωνισμό και οριοθετούσε την ταξική πάλη στις μεταπολεμικές δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες-επαρχίες της αμερικανοκρατούμενης ιμπεριαλιστικής Αυτοκρατορίας, κατεδαφίζεται παντού στην Ευρώπη, με πρωτοβουλία του ταξικού αντιπάλου. Οικονομικές κατακτήσεις πετσοκόβονται αγρίως και χωρίς αναισθητικό, κοινωνικά δικαιώματα και πολιτικές ελευθερίες περιστέλλονται και καταργούνται, οι μέθοδοι και τα εργαλεία διαπραγμάτευσης και διεκδίκησης των εκμεταλλευόμενων χάνουν την αξία χρήσης τους.

Η αυγή της νέας αυτής εποχής στην πραγματικότητα είχε φανεί διεθνώς ήδη από την περίοδο που ο Ψυχρός Πόλεμος έβαινε προς το τέλος του. Η οριστική ήττα του Κόκκινου Οκτώβρη του 1917 –τα εκατοντάχρονα του οποίου τιμούμε φέτος– με την πτώση της ΕΣΣΔ και του Ανατολικού Μπλοκ στα 1989-1991, έδωσε νέο αέρα στα πανιά της αστικής κι ιμπεριαλιστικής αντεπανάστασης. Η οικονομική κρίση που εγκαινιάστηκε με την κατάρευση της Lehman Brothers έδωσε το έναυσμα για μια περαιτέρω σαρωτική ανατροπή του προηγούμενου μοντέλου διαχείρισης και συναίνεσης, που στην Ελλάδα και αλλού πήρε την κωδική ονομασία “μνημόνιο” αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί ένα νέο συνολικό μοντέλο επιβολής της εκμετάλλευσης, οργάνωσης της κρατικής καταπίεσης, συγκρότησης της κοινωνικής συναίνεσης με όρους κοινωνικού κανιβαλισμού, “επαναποικιοποίησης” ολόκληρων περιοχών του πλανήτη και τελικά αναπαραγωγής του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και της ιμπεριαλιστικής Αυτοκρατορίας που τον συνέχει.

Στην Ελλάδα η περίοδος 2010-2015 σημαδεύτηκε από μεγάλους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες ενάντια στην απότομη και βίαιη εμπέδωση της νέας εποχής. Από τις απεργίες και τις συγκεντρώσεις του ’11 και του ’12 μέχρι το δημοψήφισμα του Ιούλη του ΄15 δοκιμάστηκαν όλα τα κινηματικά, ιδεολογικά και πολιτικά εργαλεία διεξαγωγής μαχών, διεκδίκησης και διαπραγμάτευσης που αποκρυσταλώθηκαν στο DNA των κοινωνικών οργανώσεων των εκμεταλλευομένων και των αριστερών κι επαναστικών πρωτοποριών της Μεταπολιτευτικής Αριστεράς όλων των εκδοχών. Η περίοδος αυτή έληξε με ήττα για το ταξικό και πολιτικό μας στρατόπεδο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, βασικός φορέας πολιτικής εκπροσώπησης αυτής της περιόδου αγώνων αμφισβήτησης της νέας εποχής, ανέλαβε διαχειριστής τής, συμβολοποιώντας την οριστική χρεωκοπία της στρατηγικής της διαπραγμάτευσης της Αριστεράς του “κοινωνικού συμβολαίου”. Συγκυβερνώντας με τα “καμμένα” αποκαϊδια του εθνικού κορμού της Μεταπολίτευσης, διεκπεραιώνει προθύμως την μνημονιακή βίαιη ανακατανομή υπέρ του κεφαλαίου, στέκεται σούζα στην οικοδόμηση του κράτους εκτάκτου ανάγκης και του καθεστώτος εξαίρεσης και υπερθεματίζει υπέρ των φιλοδοξιών αναβάθμισης του γεωπολιτικού ρόλου του ελληνικού κράτους για λογαριασμό της ελληνικής αστικής τάξης στο εσωτερικό της ιμπεριαλιστικής Αυτοκρατορίας. Τελευταίο, μόνο, τους κατόρθωμα η πώληση βλημμάτων στους Σαουδάραβες πρίγκηπες για να συνεχίσουν την φονική ιμπεριαλιστική εκστρατεία τους στην Υεμένη.

Η αντιπολιτευόμενη Αριστερά, κοινοβουλευτική και μη, στη μεγάλη της πλειοψηφία φαντασιώνεται ότι ο αγώνας του 10-15 συνεχίζεται. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα μπορεί να συνεχίζεται κι από το ’08 ή κι από το ’73, το ΄36, το ΄49 ή ακόμα απ΄το 1917 αναλόγως τα γούστα. Στην πραγματικότητα το μόνο που συνεχίζεται είναι η ανακύκλωση της μανιέρας εργαλείων και μεθόδων ανάλυσης και δράσης που κληρονομήθηκαν από μια προηγούμενη εποχή και ηττήθηκαν στις μάχες του προηγούμενου διαστήματος.

Και τι σχέση έχει ο Νοέμβρης του ΄73 μ’ όλα αυτά;

Ο Νοέμβρης του ΄73 παρέμεινε στα χρόνια που εμπεδώθηκε η κοινωνική συναίνεση της Μεταπολίτευσης ένα αγκάθι που υπενθύμιζε την εξέγερση ενάντια στην μετεμφυλιακή εποχή και την Χούντα. Ο Νοέμβρης διατήρησε τον εξεγερτικό συμβολικό του χαρακτήρα παρά τις προσπάθειες του μεταπολιτευτικού εθνικού κορμού να τον εντάξει στην αφήγηση της -δήθεν μακρόχρονης- παράδοσης δημοκρατικής διακυβέρνησης της χώρας την οποία διέκοψε μια “θλιβερή παρένθεση μικρής ομάδας επίορκων αξιωματικών”. Ο Νοέμβρης διατήρησε με πείσμα το σύνθημα “ΈΞΩ ΟΙ ΗΠΑ – ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ” στις πύλες του, παρά το ρετουσάρισμα που προσπάθησαν να του επιβάλλουν οι ευρωατλαντολιγούρηδες που διαχειρίστηκαν την εμπέδωση της κοινωνικής συναίνεσης στην Μεταπολίτευση. Οι μαχητικές κι επαναστικές πρωτοπορίες του Νοέμβρη εμπνέονταν από το παρελθόν αλλά είχαν στραμμένα τα βλέμματα τους “στα Βιετνάμ”, ζώντας, δρώντας και τροφοδοτούμενες ιδεολογικά και πολιτικά από τις μάχες τις εποχής τους, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη που αναδύθηκε απ΄τον Μάη του ’68, στα τότε καυτά μέτωπα της αντιμπεριαλιστικής κι εθνικοαπελευθερωτικής πάλης όπου γης.

Εμπνεόμαστε και σήμερα απ΄το εξεγερτικό πνεύμα του Νοέμβρη. Την “κακή του συνήθεια” να μην ενσωματώνεται στην κοινωνική και εθνική συναίνεση. Τις ρίζες του στην εποχή που τον γέννησε, το αντιμπεριαλιστικό του βλέμμα και τους ανοιχτούς ορίζοντες των επαναστατικών πρωτοποριών του, που πρωταγωνίστησαν στην εξέγερση και ξεχύθηκαν με ορμή στους αντιμπεριαλιστικούς, κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης, διαμορφώνοντας την Αριστερά και την “αριστερά της Αριστεράς” από την οποία και μεις έλκουμε καταβολές.

Δεν αποστρέφουμε το βλέμμα από την εξέλιξη και την κατάληξη όλου αυτού του κινήματος και της Αριστεράς του, όπως δεν αποστρέφουμε το βλέμμα και από την ήττα των αγώνων και των πολιτικών μαχών της πρόσφατης περιόδου. Τιμούμε τον Νοέμβρη προσπαθώντας όχι “να συνεχίσουμε τον αγώνα του” αλλά να προσανατολιστούμε στην δική μας εποχή, έχοντας στραμέννο το βλέμμα στα δικά μας “Βιετνάμ”, στις μάχες ενάντια στην ιμπεριαλιστική Αυτοκρατορία, τους εντεταλμένους στρατούς της και τα πολιτικά τσιράκια της, από την Βενεζουέλα μέχρι την Υεμένη, κι απ΄το Ντονμπάς μέχρι τη Συρία.

Τιμούμε τον Νοέμβρη παλεύοντας για τη διαμόρφωση μιας επαναστατικής Αριστεράς πέρα από τα ιδεολογικά και πολιτικά όρια της Αριστεράς της Μεταπολίτευσης και του κοινωνικού συμβολαίου.

Μιας νέας κομμουνιστικής ταυτότητας, με ιδεολογικά και πολιτικά εργαλεία ικανά να αναμετρηθούν με τη βίαιη ανακατανομή υπέρ του κεφαλαίου, το κράτος έκτακτης ανάγκης και το καθεστώς εξαίρεσης, την κοινωνική συναίνεση δια μέσω του κοινωνικού κανιβαλισμού, την φασιστική αντίδραση, την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα της Αυτοκρατορίας και την απειλή του πολέμου.

Με το βλέμμα ανοιχτό στον επαναστατικό ορίζοντα, στο τσάκισμα του αστικού κράτους και την επαναστατική κατάληψη της εξουσίας. Με το βλέμμα στραμμένο στις μάχες για τη συντριβή της Αυτοκρατορίας και τον ορίζοντα του πανανθρώπινου Κομμουνισμού.

  • Όλοι στην πορεία στην Αμερικάνικη Πρεσβεία Παρασκευή 17/11
  • Προσυγκέντρωση της ΚΕΔ Πλ.Κλαυθμώνος, 3μμ

το κείμενο σε μορφή προκήρυξης [pdf]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: