Σχολιάστε

Πρωτομαγιά: Το εργατικό κίνημα ή θα είναι κομμουνιστικό ή θα είναι χωρίς ψυχή

Ανακοίνωση ΚΕΔ

132 χρόνια από την εργατική εξέγερση στο Σικάγο και 50 χρόνια από το Μάη του 1968, η απανταχού αστική αντίδραση περηφανεύεται ότι έχει ξεμπερδέψει μια για πάντα με το φάντασμα του κομμουνισμού και με το εργατικό κίνημα ως απειλή για την ύπαρξή της. Είναι αλήθεια ότι το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα άντεξε στο ταρακούνημα της κρίσης του 2008, ενώ ο ελληνικός καπιταλισμός τη σκαπούλαρε φορτώνοντας τους υποτελείς του με 60 χρόνια διαρκή λιτότητα αφού πρώτα ξήλωσε τα ¾ του μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας σκίζοντας το κοινωνικό συμβόλαιο στη μούρη των συνδικάτων που για δεκαετίες αποτελούσαν τον έναν από τους δύο πυλώνες του «ειρήνη και δουλειά θέλει η εργατιά».

Το γεγονός ότι οι παλιές δομές του εργατικού κινήματος δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στην καπιταλιστική έφοδο, οφείλεται κυρίως στο ρόλο -κομπάρσου- του κοινωνικού εταίρου των αφεντικών, που έπαιζαν για δεκαετίες, σε μια συνθήκη που η καπιταλιστική διαχείριση είχε το περιθώριο να ενσωματώνει μερικά από τα αιτήματα των εκμεταλλευόμενων τάξεων και έτσι οι ρεφορμιστές και όλα τα ρετάλια της ταξικής συνεργασίας να επιβεβαιώνουν το «χρήσιμο» ρόλο τους. Τα «πανίσχυρα» συνδικάτα των πρώην ΔΕΚΟ, μπορούσαν να είναι τέτοια μόνο στα πλαίσια μιας ελεγχόμενης διαπραγμάτευσης επωφελούς  για όλες τις πλευρές, αρκεί πάντα το αποτέλεσμα να είναι η ταξική ειρήνη και επουδενί να τίθεται σε δοκιμασία η καπιταλιστική αναπαραγωγή.

Από τη στιγμή που το κεφάλαιο και το ελληνικό κράτος αποφάσισε μονομερώς να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού αφαιρώντας από τα συνδικάτα το θεσμικό τους ρόλο (κατάργηση συλλογικών συμβάσεων κλπ)  αποδείχτηκε περίτρανα η φούσκα του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα χρόνια της κατεδάφισης των «κατακτήσεων ενός αιώνα» τα συνδικάτα δεν μπόρεσαν να δώσουν καμία ουσιαστική μάχη στους χώρους δουλειάς ούτε να περισώσουν κάτι από την τιμή του κλάδου.

Οι μάχες δόθηκαν στο δρόμο στην αρχική περίοδο της μνημονιακής αντίδρασης (2010-12) πολλές φορές με πολύωρες συγκρούσεις με τις τις δυνάμεις καταστολής αλλά με την εκκωφαντική απουσία του οργανωμένου εργατικού κινήματος της προηγούμενης εποχής. Το κενό τις περισσότερες φορές κάλυψαν αμφιλεγόμενα υποκείμενα όπως οι αγανακτισμένοι χωρίς κανένα ταξικό προσανατολισμό ή ακόμα χειρότερα δίνοντας στις κινητοποιήσεις έναν πατριωτικό και κάποιες φορές ανοιχτά εθνικιστικό χαρακτήρα. Σε αυτό το πεδίο περσόνες σαν τον Μίκη δίπλα στους μεσσίες της δραχμής και παραδίπλα σε μαινόμενους ηλίθιους που καλούσαν σε γουδιά και κρεμάλες για τους 300 της βουλής, ο αγώνας ενάντια στην αστική επίθεση μετατράπηκε σε ένα πανηγύρι φαντασιακής πατριωτικής ανάτασης. Η Αριστερά υποτάχθηκε εντελώς στο κατσαρολάσο των αγανακτισμένων αποδεχόμενη την ιδεολογική ηγεμονία του «λαός και Κολωνάκι ποτέ τους δεν ταιριάζουν μα όταν θέλουν δυο καρδιές λεφτά δε λογαριάζουν».

Ο Σύριζα ήταν το φυσικό επακόλουθο αυτού του κινηματικού συσχετισμού. Ενός μίγματος πατριωτικών αυταπατών, το προϊόν μιας συνειδητοποίησης της καπιταλιστικής επίθεσης ως εθνική τραγωδία που επιβάλλεται στη χώρα από έξωθεν δυνάμεις (Μέρκελ, Σόιμπλε, Εβραίοι, μασόνοι κλπ). Η αστική τάξη για ακόμα μια φορά βρέθηκε έξω από το στόχαστρο μέσα σε ένα νεφελώδες ιδεολογικό κομφούζιο. Οι ψεκασμένες ερμηνείες αποτέλεσαν μια βολική πλατφόρμα για να εκτονωθεί η μαζική δυσαρέσκεια με τουφεκιές στον αέρα. Δεδομένου οτι η κοινωνική ενέργεια δεν είναι απεριόριστη το αντιμνημονιακό κίνημα εξαντλήθηκε κάπου λίγο πριν τις εκλογές του 2012 αναμένοντας τη ρεβάνς του 2015 και την έλευση του Συριζα -και για ένα τμήμα της αντιμνημονιακής σούπας, την έλευση της Χρυσής Αυγής που ευτυχώς δεν ήρθε ποτέ ύστερα από μια μακριά και σκληρή αντιφασιστική μάχη από το 2012 μέχρι το 2014 (προ και μετά Φύσσα) ανακόπτοντας την ορμή της φασιστικής εναλλακτικής λαίλαπας.

Ο ξεδοντιασμένος Σύριζα αντιπροσωπεύοντας πλήρως τις αυταπάτες του αντιμνημονιακού συνονθυλεύματος, ήρθε στην κυβέρνηση για να αποδειχτεί και επί του πρακτέου όχι μόνο ότι η φορουματζίδικη νεορεφορμιστική Αριστερά δεν έχει να πει τίποτα περισσότερο από έναν πιο δίκαιο καπιταλισμό, αλλά κυρίως ότι ένα κίνημα χωρίς ταξικό και κομμουνιστικό προσανατολισμό (ναι ναι κομμουνιστικό καλά ακούσατε, λάτρεις του μέσου ιδεολογικού όρου) ήταν είναι και θα είναι βούτυρο στο ψωμί της αστικής αντεπανάστασης.

132 χρόνια από το Σικάγο, 50 χρόνια από το Μάη του 1968 και 8 χρόνια από τα μνημόνια, η ταξική πάλη συνεχίζεται ακόμα και αν το δικό μας στρατόπεδο έχει ξεμείνει από οράματα και εργαλεία για να παλέψει. Είναι αλήθεια ότι το εργατικό κίνημα είναι σε υποχώρηση. Αλλά αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι ο κομμουνισμός είναι σε υποχώρηση. Οφείλεται στις ήττες που έχει δεχτεί η δική μας κοινωνική εναλλακτική λύση. Μια λύση που πήρε σάρκα και οστά στη σοσιαλιστική επανάσταση του 1917 όταν το επαναστατικό προλεταριάτο για πρώτη φορά έδινε υπόσταση στο όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης. Κανένα εργατικό κίνημα δεν θα υπήρχε όπως το γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα χωρίς τη νίκη των Μπολσεβίκων έναν αιώνα πριν. Η νικηφόρα επανάσταση και οι άλλες που ακολούθησαν έγιναν το υπόβαθρο για να μπορεί η εργατική τάξη της Δύσης δια των αντιπροσωπεύσεών της να διαπραγματεύεται με τα αφεντικά καλύτερους όρους αναπαραγωγής.

Οι συνδικαλιστές της Δύσης, τα τρεϊντ γιούνιονς του Εργατικού Κόμματος στην Αγγλία, τα γερμανικά συνδικάτα του SPD και παραδίπλα η γαλλική CGT και η ιταλική GCIL, για να μην αναφερθούμε στις πασκίτικες ΓΣΕΕ, δεν θα άξιζαν μια στο δυτικοευρωπαϊκό ταξικό τερέν χωρίς την κομμουνιστική απειλή, χωρίς τις πετυχημένες επαναστάσεις του 20ου αιώνα. Στο βαθμό που τα συνδικάτα αποκόπηκαν από αυτή την παράδοση, ξεχνώντας ότι οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος που αποτυπώθηκαν στο μεταπολεμικό κράτος πρόνοιας το χρωστάν εξολοκλήρου στις κομμουνιστικές επαναστάσεις, ελπίζοντας ότι μπορούν να επιβιώσουν απέναντι στα αφεντικά τους και χωρίς τον κομμουνισμό ή και πολλές φορές ξορκίζοντάς τον, έγιναν έρμαιο της αστικής αντεπανάστασης.

Αυτό ακριβώς ζούμε από τη δεκαετία του 90 και δώθε. Η κρίση του 2008 όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκόσμια αποκάλυψε τη γύμνια των συνδικαλιστικών εκπροσωπήσεων, ένα τσόφλι που πλέον δεν αξίζει να συντηρεί η αστική δημοκρατία. Aπώ δώ και στο εξής η αστική τάξη μπορεί να χτίζει τις κοινωνικές της συμμαχίες και να αντλεί κοινοβουλευτικές νομιμοποιήσεις, παρακάμπτοντας τις εργατικές διαμεσολαβήσεις και όλους  τους λαθρεπιβάτες του επαναστατικού εργατικού κινήματος που επιβίωναν εξαντλώντας τα καύσιμα της ρώσικης επανάστασης, της αντιφασιστικής νίκης το 1945, της γιουγκοσλάβικης, της κινέζικης, της κουβανικής επανάστασης, των βιετγκόγκ και των άλλων επαναστατικών κινημάτων που έδωσαν τη μάχη με χιλιάδες νεκρούς διαμορφώνοντας έναν παγκόσμιο ταξικό συσχετισμό πάνω στον οποίο ο κάθε καραγκιόζης πασκίτης να παριστάνει το εκπρόσωπο του εργατικού κινήματος. Αυτό το εργατικό κίνημα έχει τελειώσει μια για πάντα μαζί με τις επιδοτήσεις της εργατικής εστίας και τα συνέδρια της ΓΣΕΕ και των ομοσπονδιών της σε πολυτελή ξενοδοχεία με συνέδρους σε συνδικαλιστική άδεια διαρκείας.

Η ταξική πάλη δεν μπορεί να υπάρχει όπως φαντάζονται τα αποκαΐδια του οικονομίστικου συνδικαλισμού και τα χαϊβάνια του αυθορμητισμού χωρίς όραμα, χωρίς την προοπτική μιας άλλης κοινωνίας. Η προοπτική αυτή είναι το οξυγόνο του εργατικού κινήματος, όπως και κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα κινητοποιείται από τον σχεδιασμό για το μέλλον. Και ο σχεδιασμός δεν μπορεί να τελειώνει στο ένα καλύτερο μεροκάματο όπως φαντάζεται ο κάθε τελειωμένος οικονομιστής που παριστάνει τον εκπρόσωπο της εργατικής τάξης.

Οι πνευματικοί ορίζοντες προφανώς διευρύνονται ή περιορίζονται από την έκβαση της πάλης. Όμως καμία ανασυγκρότηση του κινήματος δεν θα γίνει ακολουθώντας ξανά την ίδια διαδρομή ξεκινώντας πάλι από την αρχή σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Το παρελθόν βαραίνει στις ψυχές και τη συνείδηση των ζωντανών. Αποτελεί κεκτημένη συνείδηση της ανθρωπότητας. Αν νομίζει κανείς ότι θα μηδενίσει το ιστορικό ρολόι ξεκινώντας από την αφετηρία του αγώνα για το μεροκάματο, αν δεν είναι ηλίθιος είναι συνειδητός απατεώνας. Βεβαίως το έδαφος βρίσκεται στις μάχες του σήμερα, εκεί που ο καπιταλισμός σαν διεθνές σύστημα και σαν εθνικός κοινωνικός σχηματισμός επιδιώκει την αναπαραγωγή του. Εκεί που αναμετριέται με ότι απειλεί την ύπαρξή του. Όμως πάνω απ’ αυτή την αναμέτρηση βαραίνει όλη η προηγούμενη ιστορία μαζί και οι ιδεολογικές της αφηγήσεις.  Όσο οι υποτελείς ξεχνάνε τη δική τους ιστορία, πολύ περισσότερο όσο υιοθετούν την αφήγηση των αφεντικών τους, όσο αδυνατούν να ξεχωρίσουν ποιος είναι από δω και ποιος είναι από κει τότε η μια ήττα θα διαδέχεται την άλλη.

Τα παπαγαλάκια της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας μας καλούν να ξεχάσουμε την καταγωγή μας, να αφήσουμε στην πάντα το όραμα μιας άλλης κοινωνίας, να πιστέψουμε ότι κάθε τι που αμφισβητεί το νεοφιλελεύθερο δόγμα οδηγεί αναγκαστικά στον ολοκληρωτισμό και στην τραγωδία. Ότι ο ναζισμός είναι το δίδυμο αδελφάκι του κομουνισμού. Ότι όλα αυτά είναι μια ψύχωση που οδηγεί σε ανθρώπινες τραγωδίες και καταστροφές. Ξέρουν πολύ καλά ότι αν ξεχάσουμε την άλλη προοπτική τότε θα παίζουν χωρίς αντίπαλο. Ο ιδεολογικός ευνουχισμός θα είναι το ολοκληρωτικό τέλος του επαναστατικού προλεταριακού κινήματος αφού πρώτα θα έχει σπιλωθεί μια για πάντα στο μαζικό υποσυνείδητο.

Το εργατικό κίνημα γεννήθηκε και έζησε παράλληλα με την κομμουνιστική προοπτική, παράλληλα με την ιδέα ενός κόσμου χωρίς εκμετάλλευση, ενός κόσμου που θα βασιλεύει η δικαιοσύνη. Αυτός ο κόσμος πήρε σάρκα και οστά στον Οκτώβρη και ο Οκτώβρης έγινε πραγματικότητα χάρη στους αφιερωμένους σε αυτό το σκοπό επαναστάτες της εποχής. Χάρη στον αφρό του επαναστατικού προλεταριάτου, που τόσο πασχίζουν οι μηχανισμοί της αστικής προπαγάνδας να σπιλώσουν και να ξεριζώσουν από τη συλλογική μνήμη των καταπιεσμένων.

Το εργατικό κίνημα κατάντησε στα χέρια των οπαδών της ταξικής διευθέτησης να είναι ένα κίνημα που παζαρεύει το βαθμό εκμετάλλευσης χωρίς να αμφισβητεί τη συνθήκη. Αυτό ήταν το τίμημα της αποϊδεολογικοποίησής του και της ενσωμάτωσης στο πλαίσιο της αστικής διαπραγμάτευσης. Αυτό πληρώνει σήμερα ολόκληρη η εργατική τάξη, και αυτή που πίστεψε ότι θα έχει μια καλύτερη τύχη περιμένοντας τα ψίχουλα από τους εκμεταλλευτές της.

Η εργατική πρωτομαγιά υπάρχει μόνο σαν Κόκκινη Πρωτομαγιά, μόνο σαν κομμάτι της πάλης για την καταστροφή της καπιταλιστικής κοινωνίας. Για κάποιους μπορεί να είναι η γιορτή της εργατιάς και μόνο. Μια πρωτομαγιά με αυτό το νόημα μπορεί να τη γιορτάζει η πεθαμένη σοσιαλδημοκρατία και τα συνδικάτα φαντάσματα που σέρνει πίσω της. Μπορεί όμως να τη γιορτάζει και το φασιστικό κατακάθι αφού πρώτα μας ξεκαθαρίσει ότι μιλάει μόνο για τους Έλληνες εργάτες.

Κι όμως δεν έχουν ξεμπερδέψει με την Κόκκινη Πρωτομαγιά όσο η επανάσταση και ο κομμουνισμός συνεχίζει να εμπνέει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη. Όσο η Αυτοκρατορία τα βρίσκει σκούρα εκεί που επιχειρεί να επιβάλει εκ νέου την ηγεμονία της. Εκεί που αποκαλύπτεται η δομική της αδυναμία να αναπαραχθεί ένα κοινωνικό σύστημα που παρακμάζει και συνεχίζει να ζει τρώγοντας τις σάρκες του.

Όσο όμως δεν ανατρέπεται θα απειλεί να πάρει στον τάφο ολόκληρη την ανθρωπότητα. Γι’ αυτό και πρέπει να ηττηθεί στα ανοιχτά μέτωπα που ο υπαρκτός ιμπεριαλισμός ζητάει κι άλλο αίμα για να παρατείνει την ύπαρξη του. Στη Βενεζουέλα, στην Βόρεια Κορέα, στη Συρία, στη Βραζιλία, στο Ντονμπάς, στην Υεμένη, στη Νικαράγουα, και όπου επιχειρεί να βάλει τάξη στον παγκόσμιο χάρτη. Σε αυτές τις μάχες δεν είμαστε ουδέτεροι. Ξέρουμε ότι ο θεματοφύλακας του παγκόσμιου καπιταλισμού έχει έδρα την Ουάσιγκτον, έχει ονοματεπώνυμο και πρέπει να τσακιστεί χωρίς δεύτερες σκέψεις, όπως έπρεπε να καταρρεύσει η δουλοκτητική Ρώμη και οι απολυταρχίες τον 19ο αιώνα. Η Αυτοκρατορία είναι ο βασικός πυλώνας της αστικής αντεπανάστασης, είναι ο νεκροθάφτης κάθε απελευθερωτικής κίνησης. Είναι ο εγγυητής του καπιταλισμού του 21ου αιώνα. Είναι το Τhere Ιs Νo Αlternative. Ο εντοπισμός του βασικού αντιπάλου έχει ύψιστη σημασία για την προλεταριακή αντεπίθεση, για την ολική κομμουνιστική επαναφορά.

Όπως και το 1914 έτσι και τώρα ο κίνδυνος του αποπροσανατολισμού του δικού μας στρατοπέδου είναι τεράστιος, πολύ περισσότερο όταν είναι ήδη φορτωμένο με μια ιστορική ήττα. Ο ταξικός προσανατολισμός του εργατικού κινήματος πριν 100 χρόνια έγινε σμπαράλια όταν το τότε εργατικό κίνημα διαμέσου των εκπροσωπήσεών του αποφάσισε να συρθεί πίσω από την αστική του τάξη στον πρώτο ιμπεριαλιστικό παγκόσμιο πόλεμο. Το εργατικό κίνημα συνέχισε να υπάρχει στο μεσοπόλεμο όταν ένα μέρος του χάραξε τις διαχωριστικές ταξικές γραμμές πάνω στη στάση στον πόλεμο και όχι στην διαφύλαξη του μεροκάματου του Γερμανού ή του Άγγλου εργάτη. Στον 2ο παγκόσμιο η ταξική γραμμή ήταν η συντριβή του φασισμού ως το προκεχωρημένο φυλάκιο της παγκόσμιας αστικής αντεπανάστασης. Αυτή η νίκη οδήγησε στις μεταπολεμικές επαναστάσεις και στην αναζωογόνηση του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Όσοι κρύφτηκαν πίσω από το μεροκομματάκι του τάδε ή δείνα εργάτη αδιαφορώντας για τη μεγάλη μάχη, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να τους το εξασφαλίσει ο Μουσολίνι στην Ιταλία, ο Χίτλερ στην Γερμανία, το Νιου Ντιλ στις ΗΠΑ και ο σιωνισμός στα ισραηλινά κιμπούτς μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό του είδος εργατικού κινήματος όχι μόνο δεν μας ενδιαφέρει, αλλά είναι ένα κίνημα εχθρικό σε κάθε κοινωνική απελευθέρωση.

Για ποιο εργατικό κίνημα μιλάμε όταν τα μεγάλα αφεντικά του πλανήτη μπορούν να ρίχνουν τους τόμαχοκ όπου τους καπνίσει δίνοντας ένα σαφές και ξεκάθαρο μήνυμα σε κάθε τι που απειλεί την μονοκρατορία τους, και κάποιοι συνεχίζουν να σφυρίζουν αδιάφορα παριστάνοντας ότι δεν είναι με κανέναν; Όποιος δεν καταλαβαίνει ποια είναι η νέα Ρώμη, ποιος είναι ο εγγυητής της παγκόσμιας καπιταλιστικής συνθήκης, δεν έχει να δώσει τίποτα στην κομμουνιστική επαναφορά, ούτε πρόκειται να εμπνεύσει καμία ταξική αντεπίθεση.

132 χρόνια από το Σικάγο ο ταξικός αγώνας συνεχίζεται. Για τη συντριβή της Αυτοκρατορίας στη Συρία, για τη νίκη του συριακού στρατού, της Χεζμπολάχ και των δυνάμεων που τους υποστηρίζουν. Στο Ντονμπάς της Ουκρανίας για την ήττα των νατοϊκών και φασιστικών δυνάμεων του Κιέβου, στην Ασία για την υπεράσπιση της ύπαρξης της Βόρειας Κορέας ενάντια στις απειλές της γκακστερικής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας που θεωρεί ότι έχει το μονοπώλιο της χρήσης βίας σε όλο τον πλανήτη, για τη νίκη των Χούτι στην Υεμένη ενάντια στους συνεχείς βομβαρδισμούς των Σαούντ υπό τη διαρκή υποστήριξη του αμερικανοαγγλογαλλικού άξονα. Για τη νίκη της παλαιστινιακής ιντιφάντα ενάντια στο ρατσιστικό κράτος μπάτσο στην περιοχή που λέγεται Ισραήλ. Για την υπεράσπιση των ανεξάρτητων κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική που βρίσκονται στο στόχαστρο των πραξικοπηματιών της ντόπιας αστικής τάξης με την υποστήριξη φυσικά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Ο αγώνας συνεχίζεται στην καρδιά των μητροπόλεων, ειδικά εκεί που η αστική «δημοκρατία» μεταμορφώνεται σε ένα καθεστώς διαρκούς εξαίρεσης ενάντια στους αγωνιζόμενους, τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τους μαύρους, τους ξένους, τους διαφορετικούς. Εκεί που κατεδαφίζονται οι κοινωνικές κατακτήσεις και η εργατική τάξη καταδικάζεται σε ένα καθεστώς διαρκούς λιτότητας και ανασφάλειας. Εκεί που οι συνειδητές ναρκοπολιτικές και οι παρακρατικές οικονομικές μαφίες γίνονται το όχημα για μια διαρκή κατάσταση εμφυλίου μέσα στις προλεταριακές γειτονιές των μητροπόλεων, σε ένα πόλεμο όλων εναντίον όλων με στόχο την ψυχική εξουθένωση και αποχαύνωση του νέου προλεταριάτου, και τη στρατολόγηση ενός κομματιού του στις πραιτοριανές φρουρές της αστικής αντεπανάστασης.

Εκεί είναι η ελπίδα του εργατικού κινήματος να ανακτήσει την ταξική του περηφάνια. Εκεί θα θα ξαναβρεί και τη σημαία του. Την κόκκινη σημαία της επανάστασης και του κομμουνισμού. Εκεί θα ξαναβρεί και την ψυχή του.

  • Όλοι στις πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις

  • Προσυγκέντρωση της ΚΕΔ, Τρίτη 1η Μάη, Μουσείο 11 π.μ.

 

Κομμουνιστική Επαναστατική Δράση  Avantgarde

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: