Σχολιάστε

Η Σημαία της Πρωτομαγιάς είναι Κόκκινη – Συγκέντρωση Μουσείο 11πμ

Ανακοίνωση ΚΕΔ

Η Σημαία της Πρωτομαγιάς είναι Κόκκινη

Ενάντια στην Αυτοκρατορία, τον κανιβαλισμό και τον εθνικισμό.
Για την Επανάσταση και τον Κομμουνισμό

Μαχητές του δεύτερου αμερικανικού εμφυλίου και των πολιτικών αγώνων που τον ακολούθησαν, μετανάστες κι εξόριστοι από την ηττημένη γαλλική Κομμούνα, πρόσφυγες των αντισοσιαλιστικών νόμων του Μπίσμαρκ και άλλοι επαναστάτες της εποχής. Αυτοί ήταν ο καταλυτικός πυρήνας ανθρώπων στις κινητοποιήσεις του Σικάγο του 1886 για το οχτάωρο. Αυτοί έκαναν την Κόκκινη Σημαία της Κομμούνας σημαία και του Σικάγο. Κι ήταν η νεοϊδρυμένη Σοσιαλιστική Διεθνής που την καθιέρωσε στα 1890 ως μια διεθνή ημέρα αλληλεγγύης και πάλης του επαναστατικού προλεταριάτου. Κι ήταν η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 που κάρφωσε για τα καλά την Κόκκινη Σημαία της Κομμούνας και του Σικάγο στο έδαφος του πλανήτη, συνταράσσοντας τον 20ο αιώνα.

Η εργατική πρωτομαγιά, πριν να ξεφτιλιστεί στα χέρια των πεθαμενατζήδων συνδικαλιστών της συνδιαλλαγής με τα αφεντικά και των ηλιθίων που λατρεύουν την εργατιά μόνο όταν πάει αυθόρμητα σαν το πρόβατο στη σφαγή, ανδρώθηκε μόνο σαν την Κόκκινη Πρωτομαγιά, μόνο σαν κομμάτι της συνειδητής πάλης για την καταστροφή της καπιταλιστικής κοινωνίας. Αυτό είναι το πρώτο και κύριο, απ’ το οποίο πρέπει να ξαναπιάσουν το νήμα όσοι αγωνιούν για το μέλλον του εργατικού κινήματος και της ανθρωπότητας, όσοι ελπίζουν και παλεύουν για άλλη κοινωνική προοπτική, απαλλαγμένη από εκμετάλλευση και φτώχεια, πολέμους και σφαγές.

Είναι αλήθεια ότι το εργατικό κίνημα είναι σε υποχώρηση. Αλλά αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι ο κομμουνισμός είναι σε υποχώρηση. Οφείλεται στις ήττες που έχει δεχτεί η δική μας κοινωνική εναλλακτική λύση. Στην επέλαση του νεοφιλελευθερισμού από τη δεκαετία του ’80, στην ήττα που ήρθε μαζί με την πτώση του Ανατολικού Μπλοκ στα 1989-1991, στο σοκ και την αποστράτευση, την προσαρμογή και την αποϊδεολογικοποίηση των δυνάμεων της επανάστασης και του κομμουνισμού. Η συνθήκη αυτή επέτρεψε στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα να αντέξει τους κλυδωνισμούς της κρίσης του 2008 και στον ελληνικό καπιταλισμό και το πολιτικό του σύστημα να αποφύγει την κατάρρευση, φορτώνοντας τους υποτελείς του με 60 χρόνια διαρκή λιτότητα αφού πρώτα ξήλωσε τα ¾ του μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας.

Το γεγονός ότι οι παλιές δομές του εργατικού κινήματος δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στην καπιταλιστική έφοδο, οφείλεται κυρίως στο ρόλο -κομπάρσου- του κοινωνικού εταίρου των αφεντικών, που έπαιζαν για δεκαετίες, σε μια συνθήκη που η καπιταλιστική διαχείριση είχε το περιθώριο να ενσωματώνει μερικά από τα αιτήματα των εκμεταλλευόμενων τάξεων και έτσι οι ρεφορμιστές και όλα τα ρετάλια της ταξικής συνεργασίας να επιβεβαιώνουν το «χρήσιμο» ρόλο τους. Από τη στιγμή που το κεφάλαιο και το ελληνικό κράτος αποφάσισε μονομερώς να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού αφαιρώντας από τα συνδικάτα το θεσμικό τους ρόλο (κατάργηση συλλογικών συμβάσεων κλπ) αποδείχτηκε περίτρανα η φούσκα του κοινωνικού εταιρισμού και κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού που δεν στάθηκε ικανό να περισώσει τίποτα από τις κατακτήσεις “ολόκληρου αιώνα”.

Ο βασικός λόγος για αυτό όμως -ανεξάρτητα από το τι φαντάζονται οι κάθε είδους τρεϊντγιουνιστές ή οπαδοί της καθαρότητας και της αυτονομίας του εργατικού, συνδικαλιστικού κινήματος- είναι η υποχώρηση του κομμουνισμού ως πολιτικού κινήματος για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Η ταξική πάλη δεν μπορεί να υπάρχει όπως φαντάζονται οι οπαδοί του οικονομίστικου συνδικαλισμού ή του εργατίστικου αυθορμητισμού, χωρίς όραμα, χωρίς την προοπτική μιας άλλης κοινωνίας. Η προοπτική αυτή είναι το οξυγόνο του εργατικού κινήματος, όπως και κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα εμπνέεται από τον σχεδιασμό για το μέλλον. Μια προοπτική που δεν μπορεί να τελειώνει σε ένα καλύτερο μεροκάματο όπως φαντάζεται ο κάθε οικονομιστής που παριστάνει τον αδιαμεσολάβητο εκπρόσωπο της εργατικής τάξης, ούτε να αδιαφορεί για τα μέτωπα που το σύστημα διαμορφώνει τον παγκόσμιο συσχετισμό σήμερα.

Εκεί που ο παγκόσμιος εγγυητής του συστήματος, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και η Αυτοκρατορία του προσπαθεί να εμπεδώσει και να επικαιροποιήσει την κυριαρχία του. Εκεί που αποκαλύπτεται η δομική αδυναμία να αναπαραχθεί ένα κοινωνικό σύστημα που παρακμάζει και συνεχίζει να ζει τρώγοντας τις σάρκες του. Στη πάλη για τη συντριβή της Αυτοκρατορίας στη Συρία, για τη νίκη του συριακού στρατού, της Χεζμπολάχ και των δυνάμεων που τους υποστηρίζουν. Στο Ντονμπάς της Ουκρανίας για την ήττα των νατοϊκών και φασιστικών δυνάμεων του Κιέβου, στην Ασία για την υπεράσπιση της ύπαρξης της Βόρειας Κορέας ενάντια στις απειλές της γκανγκστερικής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας που θεωρεί ότι έχει το μονοπώλιο της χρήσης βίας σε όλο τον πλανήτη, για τη νίκη των Χούτι στην Υεμένη ενάντια στους συνεχείς βομβαρδισμούς των Σαούντ υπό τη διαρκή υποστήριξη του αμερικανοαγγλογαλλικού άξονα. Για τη νίκη της παλαιστινιακής ιντιφάντα ενάντια στο ρατσιστικό κράτος μπάτσο στην περιοχή που λέγεται Ισραήλ. Για την ήττα του πραξικοπήματος στη Βενεζουέλα, για την υπεράσπιση της Κούβας, του νησιού της Επανάστασης, και των ανεξάρτητων κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική που βρίσκονται στο στόχαστρο των πραξικοπηματιών της ντόπιας αστικής τάξης με την υποστήριξη φυσικά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Στην καρδιά των μητροπόλεων, ειδικά εκεί που η αστική «δημοκρατία» μεταμορφώνεται σε ένα καθεστώς διαρκούς εξαίρεσης ενάντια στους αγωνιζόμενους, τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τους μαύρους, τους ξένους, τους διαφορετικούς. Κόντρα στη νέα ρατσιστική, εθνικιστική κανιβαλική, κοινωνική προοπτική και πολιτική εκπροσώπηση που οικοδομεί το σύστημα. Χωρίς αυταπάτες για τη δυνατότητα της «ήπιας» διαχείρησης να αποτελέσει ανάχωμα στην ιστορική επέλαση της αντίδρασης του κεφαλαίου. Ειδικά όταν οι «ήπιοι» διαχειριστές είναι πλέον οι καλύτεροι φίλοι των αμερικάνων, του Ισραήλ και της δικτατορίας της Αιγύπτου.
Εκεί που κατεδαφίζονται οι κοινωνικές κατακτήσεις και η εργατική τάξη καταδικάζεται σε ένα καθεστώς διαρκούς λιτότητας και ανασφάλειας. Εκεί που οι συνειδητές ναρκοπολιτικές και οι παρακρατικές οικονομικές μαφίες γίνονται το όχημα για μια διαρκή κατάσταση εμφυλίου μέσα στις προλεταριακές γειτονιές των μητροπόλεων, σε ένα πόλεμο όλων εναντίον όλων με στόχο την ψυχική εξουθένωση και αποχαύνωση του νέου προλεταριάτου, και τη στρατολόγηση ενός κομματιού του στις πραιτοριανές φρουρές της αστικής αντεπανάστασης.
Το εργατικό κίνημα γεννήθηκε και έζησε παράλληλα με την κομμουνιστική προοπτική, παράλληλα με την ιδέα ενός κόσμου χωρίς εκμετάλλευση, ενός κόσμου που θα βασιλεύει η δικαιοσύνη. Εκεί είναι η ελπίδα του εργατικού κινήματος να ανακτήσει την ταξική του περηφάνια. Εκεί θα θα ξαναβρεί και τη σημαία του. Την κόκκινη σημαία της επανάστασης και του κομμουνισμού. Εκεί θα ξαναβρεί και την ψυχή του.

Όλοι στις πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις

Προσυγκέντρωση της ΚΕΔ, Τετάρτη 1η Μάη, Μουσείο 11 π.μ. 

Κομμουνιστική Επαναστατική Δράση ★ Avantgarde

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: